Wikia


De Kanaaleilanden hebben een geschiedenis die nauw is verbonden met die van het Verenigd Koninkrijk. Op deze pagina wordt dit geheel verder uitgediept.

TheNewCastle

De burcht op Castle Hill te Newcastle

Eerste sporen van bewoningEdit

Prehistorie Edit

De oudste overblijfselen van permanente bewoning op de Kanaaleilanden zijn de Newcastle Dolmen; een oudheidkundige site waar naast deze steenkamers ook voorwerpen uit de ijzertijd zijn gevonden: twee bijlen, een aarden pot, een armband, een speerpunt en een helm uit de latere bronstijd. Bij Causton Ridge zijn ook grotschilderingen gevonden, hoewel deze door de tand des tijds zo goed als uitgewist zijn.

De katholieke patroonheilige van de eilanden is Martinus van Tours, die volgens Franse geschriften een tijd van zijn leven op de eilanden heeft doorgebracht, en er ook het christendom zou hebben verspreid. Een eerste aanwijzing daarover is terug te vinden in een Frankisch geschrift; in 507 wordt deze uithoek van het Franksiche Rijk gekerstend en krijgt de naam Caustatia.

VikingtijdEdit

De echte geschreven geschiedenis van de Kanaaleilanden begint in 967; in dat jaar zette de Deense vikinghoofdman Raginhard Olavsson voet aan wal op de eilanden. Hij wordt aangeduid als de stichter en bouwer van de ronde Vikingforten van Newcastle en Port Meryton. In de hedendaagse hoofdstad zou hij volgens de legende zijn zwaard in de grond hebben gestoken en gezegd: "Dit is mijn land, laat mijn nazaten het groot en sterk maken.", wat in de eerste instantie ook lukte: de Vikingvestingen groeiden uit tot kleine welvarende handelsstadjes. 

Middeleeuwen en ReformatieEdit

Beeld

Standbeeld van Lord Henry in de crypte van The New Castle

Het markiezaatEdit

In 1066 wordt Willem II van Normandië koning van Engeland, en verovert de eilanden, die vanaf dat moment deel uitmaken van het graafschap Normandië. De resterende Vikings gingen gewoon verder met hun leven en er gebeurde weinig bijzonders. In 1204 vielen de Kanaaleilanden rechtstreeks onder de Engelse kroon, maar werd er slechts weinig aandacht aan het gebied besteed. In 1267 vielen de Engelsen onder het bevel van Sir Henry of Hearst het grondgebied binnen, om het te versterken tegen een eventuele Franse inval. De resterende bevolking gaf zonder al te veel strijd hun landerijen op. Snel rezen de eerste steden, Maryton en Hillsborough uit de grond. In 1278 werd de eerste Burcht van Newcastle gebouwd. Dit was de plek waar in 1286 de inmiddels tot markies benoemde Lord Henry of Hearst zijn intrek nam; hij had de eilanden te leen gekregen van de Engelse vorst. Hillsborough werd de belangrijkste stad, en de Hearst's zouden in de opeenvolgende jaren steeds meer controle krijgen over het gebied. In 1339 werden de Kanaaleilanden officieel een kroonkolonie van het groeiende Britse Rijk.  

Fransen versus EngelsenEdit

De Kanaaleilanden waren onderdelen van de strijdtonelen van de Honderdjarige Oorlog (1337-1453) en de Rozenoorlogen (1455-1485). In die periodes vielen de Fransen binnen, die erin slaagden om Maryton, Port Charlotte en Hillsborough kortstondig te bezetten. Toen de Fransen in 1469 terug vertrokken lieten ze een spoor van vernieling achter; kerken en huizen waren uitgebrand en het grootste deel van de bevolking van Meryton was verdwenen. Bij de terugtocht werd een deel van de burcht van Newcastle opgeblazen en was de stad grotendeels met de grond gelijkgemaakt. Vlak voor het einde van de Honderdjarige Oorlog zou ook de eerste volksvergadering plaatsvinden; deze kwam bijeen in het stadje Hearst. Daar werden de principes van de Magna Carta uit 1215 geïntroduceerd in de eigen wetgeving. 

De ReformatieEdit

De golf van de Kerkhervorming die in het begin van de 16e eeuw door Europa laaide, bereikte ook de Kanaaleilanden. In 1534 werd deze door Lord James Charles tot staatsgodsdienst benoemd, wat gepaard ging met een heuse wervelwind aan het wegjagen van katholieken. Kerken werden beschadigd, maar beleven overeind. De kerkschatten werden aan de staatskas toegevoegd. Rome reageerde furieus, en stuurde een Frans leger(tje) om de Kanaaleilanders tot betere gedachten te brengen. De aanval liep echter stuk in de polder bij Hearst en de weinig gemotiveerde Fransen dropen af.

De protestanten bouwden echter ook nieuwe kerken, of zetten het werk van hun voorgangers voort: zo werd de Trinity Church in Newcastle door hen afgebouwd, en het ook de afwerking van het Nieuwe Kasteel in dezelfde stad is van hun hand. Menig bezoeker was danig onder de indruk van hoe hier de kloosters en kerken heel waren gebleven. Enkele jaren later heeft ook Anna van Kleef, de vierde vrouw van de Engelse koning Hendrik VIII een tijdje op de eilanden doorgebracht.

In 1670, weer een eeuw later, gaat de titel van hoofdstad over van Newcastle naar Hearst. Met de Engelse Zeeoorlogen (1652-1674) deden ook de Nederlanders na het verdrag van Breda (1667) hun intrede op de eilandengroep; die hier de handelspost School Baey stichtten. In 1674, met het Verdrag van Westminster ging het gebied echter terug naar de Engelsen, die het de naam Sole Bay gaven. 

  • Lord Henry of Hearst, de eerste markies
  • Anna van Kleef (1515-1557) bracht een tijd op de eilanden door
  • In 1674 ging de Nederlandse School Baey terug naar Engeland
  • Lord James Charles benoemde het protestantisme tot staatsgodsdienst
  • De graaf van Salisbury
  • Staatsminister Beckett voerde de Trias Politica in
  • Het Industrial Museum bevindt zich in de voormalige gebouwen van Westminster Tea

Revolutie en IndustrieEdit

Op weg naar een democratieEdit

Het parlementaire stelsel was sinds de eerste volksvergadering van 1452 quasi onveranderd gebleven. Met het uitbreken van de Franse Revolutie op het continent in 1789 voelde men dat de tijd rijp was voor verandering, maar tegelijkertijd was de Engelse regering in Londen bijna angstvallig op zoek naar een manier om de ideeën van de verlichting op de eilanden te introduceren, de Kanaaleilanden waren immers nog steeds onafhankelijk Kroonbezit. Met de benoeming van de Graaf van Salisbury tot de eerste staatsminister van de Kanaaleilanden in 1790 begon er een politieke aardverschuiving; de nieuwe ideeën van de verlichte denkers werden bijna haastig geïntroduceerd. Er kwamen meer vrijheden, en ook de macht van de Markies, William Henry werd danig ingeperkt, het parlement kreeg dus meer zeggenschap. Het parlement kwam bijeen te Aylesbury, dat van 1770 tot 1825 de officieuze hoofdstad van de Kanaaleilanden was. 

543006375

Lord William Henry

Tijdens de Napoleontische Oorlogen streed de Kanaaleilandse oorlogsvloot, bestaande uit 14 schepen, mee aan de zijde van de Engelse. Bevelhebbers waren admiraal George Lingen, van 1794 tot 1798 en Markies-admiraal Lord William Henry of Hearst van 1798 tot 1815.

De echte overstap naar een nieuw politiek systeem zou echter pas in 1817 gebeuren. In mei van dat jaar kwam de parlementszitting onder leiding van staatsminister Samuel Beckett bijeen, en werd de Scheiding der Machten, een idee van de filosofen Montesquieu en Locke, en The Law of XCI Regulations -een grondwet- ingevoerd. Op 14 mei, die nog steeds als nationale feestdag wordt gevierd, werden alle losse graafschapjes- er waren toen inderdaad nog andere adellijke gebieden- samengevoegd en waren de Kanaaleilanden één. De geestelijken, die tot 1818 zitting in de volksvergadering hadden, werden met de relatief halfslachtige scheiding van Kerk en Staat in datzelfde jaar uit de politiek gezet. In 1825 werd Port Meryton tot hoofdstad benoemd, in 1875 voerde men het algemeen enkelvoudig stemrecht in; de Kanaaleilanden evolueerden steeds meer naar een moderne democratie. Al deze aanpassingen gebeurden onder het toeziend, maar gedogend oog van de Engelsen.

De komst van de industrieEdit

De door Lord Charles gesteunde Industriële Revolutie bracht nieuwe mogelijkheden voor het land; de negentiende eeuw zou in het teken staan van welvaart en het daarbijkomende prestige. De grootste steden werden quasi helemaal verbouwd en heraangelegd in de stijl van dat moment, en plaatsen als Huntington en Port Hardcastle zouden door de fabrieken worden grootgemaakt. De Kanaaleilanden namen dankzij hun strategische ligging een steeds belangrijkere positie in de Europese handel in. Keerzijde van de medaille was echter de financiële kater waar de eilanden tot aan de Eerste Wereldoorlog mee opgezadeld bleven.

Moderne TijdEdit

Twee WereldoorlogenEdit

BundesarchivDeutsche Soldaten

Duitse soldaten te Port Meryton

Tijdens beide wereldoorlogen waren de Kanaaleilanden in handen van afwisselende grootmachten. Vele jonge mannen zijn in deze twee verschrikkelijke periodes naar het front gestuurd. Het National Monument te Port Meryton is een eerbetoon aan de talrijke gesneuvelde soldaten, maar ook aan de vrouwen en weerstandslieden. De beurskrach van 1929 bracht de eilanden een zware klap toe. In de Tweede Wereldoorlog werden de provincies grotendeels gedemilitariseerd en de bevolking voor een deel geëvacueerd, omdat het land quasi onverdedigbaar was en om ze zo zonder al te veel gewelddadigheid aan Nazi-Duitsland over te dragen (hoewel de kustverdediging de Duitse zware kruiser Seydlitz aanviel en deed zinken). Wanneer de Duitse troepen in de hoofdstad toekwamen was er dan ook zo goed als geen tegenstand. De eilanden doorstonden de bezetting zonder al te veel schade -alleen het vliegveld van Wellingdon en enkele kustbatterijen werden tijdens de Battle of Britain met de grond gelijk gebombardeerd- en werden uiteindelijk allen bevrijd op 9 mei 1945.

De eilanden vandaagEdit

Tot 1999 waren de Kanaaleilanden Brits Kroonbezit, en hadden een bijna-volledige autonomie tegenover het Britse vasteland. In dat jaar gingen ze een personele unie aan met de Engelse Kanaaleilanden, en zo met het Engeland van Elizabeth II. Dit was een oude droom van Lord Martin, die op deze manier de Kanaaleilanden als een sterkere staat in Europa wilde laten gelden. Deze Unie stond echter onder het gezag van de Lieutenant-Governor, afgevaardigde van de vorstin. De Markies raakte zo meer en meer op de achtergrond. De Unie functioneerde in feite al vanaf het begin beneden de verwachtingen, en bij het aantreden van Lord Edward in 2004 begonnen dan ook de eerste onderhandelingen met Groot-Brittannië. Op 28 april 2005 was het dan eindelijk zover: de Unie werd ontbonden, de Engelse Kanaaleilanden werden terug Brits Kroonbezit en het Markiezaat na veel diplomatiek geschipper onafhankelijk. Niet veel later sloten de eilanden zich aan bij de Europese Unie en accepteerden ze de Euro als munteenheid (Jersey en Guernsey niet). Ze waren tezamen met Groot-Brittannië al tot de NAVO toegetreden in 1949. Andere Britse bepalingen, zoals die van het Schengenverdrag, werden mee overgeheveld naar de eigen wetgeving. Een nieuw hoofdstuk in de Kanaaleilandse geschiedenis was begonnen.  

Sinds de ontdekking van olie- en gasvelden in de territoriale wateren en de winsten uit internationale handel zijn de Kanaaleilanden erin geslaagd zichzelf op te trekken in de economische wereld. Het grootste deel van deze inkomsten is in een enorm financieel fonds voor o.a. pensioenen en binnen- en buitenlandse investeringen gestoken. Ook probeert men op het vlak van energie in te zetten op hernieuwbare bronnen en zodoende volledig zelfvoorzienend te worden. In februari 2015 zijn de eilanden benoemd tot geassocieerd lid in de Aardse Geofictieve Liga (AGL), een jaar later werden ze volwaardig lid.

Ad blocker interference detected!


Wikia is a free-to-use site that makes money from advertising. We have a modified experience for viewers using ad blockers

Wikia is not accessible if you’ve made further modifications. Remove the custom ad blocker rule(s) and the page will load as expected.